🤍 OVER MIJ — Wendy
Wie ik ben?
Ik ben Wendy, nu 52 jaar, vrouw van Gunter en mama van drie kinderen:
Axel, Aïsha en onze prachtige engel Jarno.
Waarvan hij een tweeling was.
Eerste foetus zijn we op 9 weken verloren.
Onze kleine lieve Jarno is geboren op 26 weken.
En heeft 37 uurtjes heel hard gestreden.
Maar helaas heeft het niet mogen zijn, we hebben de zwaarste
beslissing moeten nemen.
Hij is in onze armen gestorven met een mooie lach op zijn gezicht.
Na 10 dagen thuis ben ik terug opgenomen in het ziekenhuis met een longembolie, dankzij Gunter want ik was te koppig om naar spoed te rijden ondanks ik niet kon ademen, liggen of zitten.
Ik had er net 14 dagen in het ziekenhuis gelegen, 1 week Geel en 1 week UZA, ik mocht pas naar huis als ik uit mijn bed kon na een zware keizersnede.
Dus ons Wendy deed al de moeite van de wereld om uit dat bed te kunnen en naar huis te gaan want Jarno werd die maandag naar de begrafenisondernemer gebracht.
En ik wou persé ook naar huis. Hoe dan ook.
Maar ik mocht al terug naar het ziekenhuis voor 17 dagen, kantje boord want het moest geen half uur later geweest zijn volgens de specialist want dan was ik er niet meer. Dan slik je wel eens natuurlijk. Een goeie engelbewaarder zoals we zeggen.
Ik heb 20 jaar in een psychiatrisch ziekenhuis bij ouderen gewerkt. Ik deed dit werk heel graag, maar mijn lichaam besliste het anders.
Ik bleef doorgaan, wou niet afgeven. Maar in 2013 ben ik zwaar gecrasched, wou hier niet meer zijn, had 24/7 constante pijn, ik kon niet meer.
Geen begrip van omstaanders en familie, het zat tss mijn oren, moest meer bewegen, het was het ergste van de wereld niet hé!
En wie zijn jullie om dit in mijn plaats te zeggen hoeveel pijn ik had en wat ik nog kon dragen?
Euhm wat???? Constante pijn, daardoor een depressie erbovenop want ik kon NIETS meer, alles was van me afgenomen.
Wat ik ook deed, alles deed pijn. Alle medicatie geprobeerd, 9 pillen 's morgens en 9 pillen 's avonds, maar dat was het ook niet.
Ik functioneerde niet meer.
Mijn lichaam was OP. Ik werd dan ook van kastje naar de muur gestuurd. En mijn huisarts zat met zijn handen in zijn haren en zei, Wendy jouw pijngrens is zo hoog, dat is niet normaal. Ja daar ben ik vet mee.
Stuur me dan naar de juiste specialist. Nope we gaan nog eens wat proberen. Tot ik de touwtjes in eigen handen nam.
Maar dan, na 6 jaar, ik las "sprookje van de dood" en ja hoor, mijn leven veranderde.
Mijn reis begon in 2019, midden in een periode van intense pijn, vermoeidheid en onbegrip.
Jarenlang leefde ik met fibromyalgie, chronische pijnen, vermoeidheid en later ook Bechterew.
Mijn lichaam stopte. Mijn hoofd wilde verder want die wou van alles doen.
De buitenwereld zag niets en begreep niets, inderdaad, je zag niets aan mij en in goede dagen kwam ik alleen naar buiten.
Afspraken werd regelmatig afgezegd, want dan had ik een slechte dag. Kon nooit echt op voorhand iets afspreken?
En ik wou zo niet verder.
Ik ben dan een cursus Aura- en chakrahealing gaan volgen.
En Luc zei, Access bars zou iets voor jou zijn, terug rust in je hoofd.
Ik dacht jaja, zal wel en ja hoor.
Access Bars bracht rust in mijn hoofd.
Voor het eerst terug in jaren voelde ik rust in mezelf.
Het moment dat alles veranderde
Tijdens een energetische behandeling kreeg ik het mooiste geschenk uit mijn leven:
Ik zag mijn zoontje Jarno.
Ik zag mijn schoonmoeder.
Samen. Stralend. In vrede. Op een bankje, mijn schoonmoeder met een tas koffie in haar hand en Jarno bank op en af.
Hij had geen zittend gat.
Dat beeld blijft voor altijd bij mij.
Van overleven naar leven
Vandaag ben ik niet genezen — maar ik ben wel vrij.
Ik ben volledig medicatievrij, behalve voor mijn schildklieren en Vit.B12
Mijn lichaam herstelt.
Mijn energie stroomt.
Mijn ziel leeft.
De Wendy van toen bestaat niet meer.
Ik ben gegroeid, geopend en teruggekeerd naar wie ik écht ben.
Hoe Gwaja ontstond
Wat begon als een paar kristallen op de eetkamertafel groeide langzaam tot een warme, huiselijke stenenwinkel bij die lieve stenenmevrouw word ik al genoemd.
Een plek waar mensen thuiskomen, voelen en zichzelf mogen zijn.
Elke steen in Gwaja wordt intuïtief gekozen — puur, helend en met een doel.
Vandaag is Gwaja mijn vierde kindje.
Een droom die werkelijkheid werd.
En ik blijf verder aan mezelf werken, nog met ups en downs maar het word steeds beter.
Het is heel hard zoeken wat bij jou past of wat bij jou werkt.
Het is voor mij ook een hele zoektocht geweest. 8 jaar lang.
De ene healing na de andere en soms bij de verkeerde persoon want die heb je ook natuurlijk.
Ze kunnen dan goed babbelen maar daar stopt het dan ook. Dan weten ze niet wat ze eigenlijk aan het doen zijn.
MAAR niet te vergeten, bij een healing is het niet de bedoeling dat de degene het bij jou doet dat die het voor jou oplost.
Nee dan begint het pas, wat ga je doen, terug in je oude patroon gaan en niet toelaten wat losgelaten wordt?
Ga je alles terug vasthouden OF ga je de pijn ondergaan? Psychisch, Emotioneel en lichamelijk?
Ik heb al een paar keer diep gegaan en heel diep gezeten dat ik 3 dagen in mijn zetel lag en niks meer kon of functioneerde
maar ik kwam er altijd wel sterker uit.
Mijn denk - doe patronen veranderde, dus ik groeide.
Ik heb mijn gaven van kinds af aan, maar mijn familie kende dat niet, ik was een dramaqueen, koppig,
Ik deed altijd mijn eigen goesting.
Nee, ik ben hoog sensitief, HSP'er zoals we dat zeggen. Ik voelde alles dubbel zo hard binnenkomen.
Was er iemand boos, verdrietig, pijn, muziek stond soms te luid(stond hetzelfde maar na een bepaalde tijd moet die stiller) zeurend geluid dat na 5 min begint te storen, licht te fel, noem maar op.
En ik nam alles over van gevoelens die van iemand anders was. Soms moet ik hier nog steeds opletten want ik spiegel soms de mensen en neem ik dat over.
Ik was dan ook geen schaapje die altijd volgde, mijn gevoel zei zo en niet anders.
Maar ze hebben mij gevormd tot een ander persoon en die was ik met ouder worden helemaal kwijt.
NU BEN IK TERUG DE WENDY DIE IK MAG EN WIL ZIJN.
EN NIET DIE IK MOET ZIJN